آخره خط زندگی، اين نفسهای آخره

وقتی دارم با هر نفس، از اين زمونه سير می شم

وقتی با يه زخم زبون از اين و اون دلگير می شم

اين آخره راه ديگه،‌ بايد كه تنها بميرم

تنها تو اوج بی كسی تو غربت آروم بگيرم

بايد برم، بايد برم،‌ بايد كه بی تو بمیرم

آخ كه چه سنگين می زنه اين نفسهای آخرم

سكوت من نشونه ی رضايتم نيست می دونی

گله هام رو می تونی از توی چشمام بخونی

بگو آخه جرمم چيه؟ كه بايد اين جور بسوزم

هيچی نگم، داد نزنم،‌ لبام رو رو هم بدوزم

در به در غزل فروش منم كه گيتار می زنم

با هر نگاه به عكست، ‌انگار من خودم رو دار می زنم

نفرين به عشق و عاشقی، نفرين به بخت و سرنوشت

به اون نگاه كه عشقتو،‌ تو سرنوشت من نوشت

نفرين به من ، ‌نفرين به تو ‌،‌ نفرين به عشق من و تو 

به ساده بودن من و ........

 چه جوری می تونم همه خاطراتمو يه شبه پرپر كنم

يكي دو روز نيست آخه صحبت يه عمره كه دارم برای تو می ميرم

 می دونم محاله بدون تو نمی تونم يه لحظه رو سر كنم

مگه منو دوس نداری كه اين جوری می زاری ميری و بی خيال منو هر چی می شی

مگه فكر كردی من بازيچم كه يه روز می گی دوسم داری و فرداش می زاری و می ری

آخه چه جوری باور كنم،رفتن تو  برام مرگه بدون تو نمی تونم

بگو كی اومد جای من افتادم از چشمای تو

فقط نگو که لايق تو نبودم

تنهايم تنها تر از هميشه.كسی نيست به فريادم برسد.تنهايی امانم را بريده است .ديگر طاقتی نمانده برای من تنها.

شبها را ديگر به جای با تو با يادتو سپری می كنم .تنها مانده ام.تنها تر از هميشه.غمگين مانده ام.غمگين تر از هميشه. به فكر فرو می روم اما به چه فكر می كنم نمی دانم؟؟؟

فقط سياهی می بينم

همه چيز سياه و خفه است

نفس كشيدن برايم سخت شده است

ديگر طاقتی نمانده

گويا وقت رفتن است اما چرا اينگونه؟؟؟

چرا بعد اين همه درد و رنج

سختی ها را سپری كردم يكی پس از ديگری اما....

به چه می انديشم خودم هم نمی دانم

منتظر چه هستم خودم هم نمی دانم

به چه خواهم رسيد نمی دانم

می نشينم .جعبه قرص ها را بر می دارم .

در دستم نگاه می دارم نگاهشان می كنم .

می انديشم ....چه می كنند اين قرصها با من؟؟؟؟

ترس تمام وجودم را در بر گرفته

با خود زمزمه می كنم : من می توانم ، من قوی هستم ، من شهامت اين كار را دارم

بدون وقفه اولی را در دهانم می اندازم و آب را با حرس می خورم تا قرص را در درونم ببرد تا جايی برای برگشت نباشد

حال ديگر شروع كرده ام و بايد تا پايان كار ادامه دهم .

حال بعدی را با سرعت بيشتر از اولی فرو می برم حال بعدی، بعدی، بعدی، بعدی، بعدی، بعدي.............

احساس بدی داشتم .احساس می كردم ديگر جایی برای باقی قرصها ندارم .تمام تنم فرياد می كشيد .احساس می كردم تنم مانند بادی تكان می خورد.

به اطرافم نگاه كردم .همه چيز در حال تكان خوردن بود.

چرا ؟؟؟؟ چه اتفاقي رخ داده بود؟؟؟

چه چيزی در انتظارم بود؟؟

ترس بيشتر از قبل وجودم را پر كرده بود .

كاری نمی توانستم انجام دهم چون قبل اينكه بخواهم انجام دهم نقش بر زمين شدم

بدنم حس هميشگی را نداشت اما چشمانم باز بود

اه ....نه.... چشمانم ....

پلكهايم برای به هم رسيدن چقدر زود بی تاب شده اند

مانند دو عاشق بی تابی می كردند برای رسيدن به هم

چقدر قدرتمند

نمی توانستم جلوی تلاششان را بگيرم

..............................

تمام شد

همه چيز به پايان رسيد

همه چيز

زندگی، عشق، عاشق، معشوق، تپش قلب

همه چيز

من، تو، ما

اما افسوس،

افسوس كه من باز هم هستم

همچنان تنها

بی تو اين روزای روشن واسه من تاريک و تاره

وقتی بی تو تک و تنهام زندگيم معنا نداره

از همون روزی که رفتی دل به هيچکسی ندادم

فکر می کردم می رسی يه روز تو بی کسيم به دادم

گفتن لحظه اخر واسه من هنوز سواله

ديدن دوباره ی تو فقط تو خواب و خياله

لحظه های اخر تو، توی قلبه من می مونه

هيشکی مثله من بلد نيست قدر چشماتو بدونه

رفتی و چشمای خيسم يادگاری از تو مونده

بی وفاييات هنوزم تو رو از دلم نرونده

چشم به راهه تو می مونم تا بگردی دوباره

می ترسم وقتی که نيستی دله من طاقت نياره

گفتن لحظه اخر واسه من هنوز سواله

ديدن دوباره تو فقط تو خواب و خياله

رفتی اما خاطراتت تو ی قلبه من می مونه

هيشکی مثله تو بلد نيست دلمو بسوزونه

تا وقتی که زنده هستم چشم به راهه تو می مونم

تو ديگه رفتی که رفتی نميای پيشم می دونم

اما هر کجا که هستی منو تو دلت نگه دار

با چشای خيس و گريون من می گم     

خدا نگهدار ...

 امشب دلم تنگ است، چرا می گويم امشب؟ دل تنگی مدتی است كه با من هم نفس شده، هم روح و هم جانم شده، در نبودش ديوانه ام در حالی كه مردم در بودش ديوانه می شوند، چرا من مثل بقيه انسانها نيستم؟ چرا هميشه دل تنگم؟ چرا نمی توانم ديوانه شم؟ من هم انسانم مثل همه ی انسانها، فرقم با بقيه ی انسانها در چيست؟ شايد آن ها مثل من چشم انتظار صاحب نامه ای نيستند، فردی كه قول برگشت داده ولی هنوزم كه هنوزه بعد سالها به قولش عمل نكرده و نويسنده ی نامه به اميد برگشتش با قلمی در دست مدام برايش می نويسد.

آيا صاحب نامه ام حتی لحظه ای نيز در فكر من است؟ آيا می داند كه دل تنگ اويم؟

 وروجکم، اي تمام هستي ام، اي كه در وجودم غوطه مي خوري و دلم رو با وجودت سرشار از محبت و اميدوار به آينده ام مي كني، ني ني نازم، اي تمام هستي ام، اي كه نهايت عشقم در تو معني مي شود، براي ديدن روي ماهت، براي گرفتن وجود نازنينت در آغوشم ثانيه شماري مي كنم. آيا آن روز را خواهم ديد؟ آيا خواهم ديد شي اي از وجودم روزي در آغوشم جاي مي گيرد و مادر صدايم مي زند؟ آيا خوشبختي و سعادتش را خواهم ديد؟ نه نه، حتي فكر اين چيزها داغون و نابودم مي كند. وقتي قسمتي از وجودم نباشد من چگونه مي توانم به حيات خود ادامه دهم.